Zasadniczą wadą eterofonu był fakt, że w jednej chwili można było wydobyć z niego jeden określony dźwięk, co w języku profesjonalistów określa się mianem jednogłosowości. W roku 1923, niemiecki wynalazca, Jorg Mager, zademonstrował prototyp elektrycznych organów, które nazwał sfe-rofonem. Muzyk grał na klawiaturze i przy każdym zwolnieniu klawisza wywoływał interferencję drgań, a co za tym idzie określony dźwięk. Wszystkie wyprodukowane sferofony zaginęły podczas drugiej wojny światowej, a do ich produkcji już nie powrócono. Zaledwie pięć lat po pierwszym pokazie sfero-fonu muzyk z Francji - Marcel Martenot - zaprezentował instrument własnego autorstwa, który nazwano falami Martenota. Była to udoskonalona wersja eterofonu Lwa Termena - wyposażono go dodatkowo w klawiaturę, natomiast skala możliwych do wydobycia dźwięków sięgała aż pięciu oktaw. Wprawdzie muzyk mógł różnicować ton dźwięku, jednak wciąż był to instrument jednogłosowy. Pomimo to fale Martenota zdobyły sobie w latach trzydziestych XX wieku sporą popularność. Chętnie wykorzystywali je w swych kompozycjach Darius Milhaud oraz Edgard Yarese.
Zobacz też: informator fotograficzny | zdjęcia ślubne Białystok | meble kuchenne